Alsjeblieft neem een paar minuten om dit bericht te lezen, betekent echt heel veel voor mij.
Ik heb het gevoel dat gewoon alles fout gaat niemand op me trots is vandaag had ik een gesprek met mijn vader omdat hij denkt dus dat ik wt of hj rookt en dat klopt maar dat weet hij niet tijdens het gesprek voelde ik gewoon dat hij ook dacht van wat doe je nou allemaal ik wil gewoon dat mijn ouders trots op mij zijn tijdens dat gesprek werd ik een beetje boos en zei toen tegen hem dat ik niet voor niets geen vrienden van mij hier laat komen omdat niemand mag jou!
Nu voel ik me zo schuldig omdat hij moest toen ook huilen en zei toen “ik zie mijn kinderen maar 2 dagen per week (ik heb gescheiden ouders) en dat hij de scheiding ook helemaal niet leuk vind” om dat te horen en mijn vader zien huilen deed zoveel pijn dat ik er nu nog wakker van lig ik wil gewoon niet denken dat hij denkt dat hij een slechte vader is en ik kan ook wel met mensen praten maar ik wil niet dat hun dan daarmee zitten dat ze denken van wat heeft hij het zwaar en wat k*t dat hij niet lekker in zijn vel zit ik heb een broertje en een moeder en ik spendeer gewoon veel te weinig tijd met hun terwijl hun zijn de beste personen ooit ik weet het gewoon niet h**j roken is voor mij de enigste manier dat ik even weg van alles ben maar maakt mn ouders niet trots
Hebben jullie misschien advies?
Ik waardeer iedereen die dit heeft gelezen en als je voor mij zou kunnen bidden zou ik dat super fijn vinden.
Please take a few minutes to read this message, it really means a lot to me.
I feel like everything is just going wrong, no one is proud of me. Today I had a conversation with my father because he thinks that I smoke weed or hash, and that's true, but he doesn't know that. During the conversation, I just felt that he also thought, "What are you doing?" I just want my parents to be proud of me. During that conversation, I got a little angry and then told him that I don't let any of my friends come here for nothing because no one likes you!
Now I feel so guilty because he also started crying and then said, "I only see my children two days a week (I have divorced parents) and that he doesn't like the divorce at all." Hearing that and seeing my father cry hurt so much that I'm still awake from it. I just don't want him to think he's a bad father. I can talk to people, but I don't want them to feel burdened, thinking, "He has it tough, and it's terrible that he's not feeling well." I have a brother and a mother, and I just spend way too little time with them, even though they are the best people ever. I just don't know. Smoking is the only way for me to escape everything, but it doesn't make my parents proud.
Do you have any advice?
I appreciate everyone who has read this, and if you could pray for me, I would really appreciate it.
Comments (1)
Join the conversation
Sign In to Comment